Οι απεργοί πείνας στην Καβάλα και κάποια ερωτηματικά που μου ζητούν απάντηση!

Ως σκεπτόμενος πολίτης, παρακολουθώ το θέμα των απεργών πείνας στην πλατεία της Καβάλας, ακούω και διαβάζω τα πάντα και έχω κάποια ερωτήματα. Τα θέτω χωρίς να παίρνω θέση, όχι προφανώς γιατί δεν έχω άποψη αλλά σαν τροφή για σκέψη.

1. Αν και χρωστούν 7 νοίκια στο σπίτι όπου έμεναν, τους έγινε πράγματι έξωση ή όχι;

2. Αν τους είχε γίνει έξωση, μήπως θα ήταν λογικό κάτι τέτοιο εφόσον ο ιδιοκτήτης / σπιτονοικοκύρης αποβλέπει στο ποσόν του ενοικίου για την επιβίωση της δικής του οικογένειας;

3. Όντως απαίτησε εκβιαστικά εργασία από το Δήμο, απειλώτας με απεργία πείνας αν δεν του δινόταν άμεσα και με τους δικούς του όρους;

4. Αν είναι έτσι, πόσο σωστό θα ήταν αυτό για όλους τους άλλους ανέργους της πόλης μας;

5. Αρνήθηκε εργασία στην ΒΦΛ και σε άλλη μία δουλειά που του προσφέρθηκε;

6. Απαίτησε από τον άνθρωπο που του πρόσφερε την δουλειά αυτή μια σημαντική προκαταβολή για να πάει να δουλέψει;

7. Του πρότεινε ο Μητροπολίτης που έτυχε να είναι παρών να πάει από το γραφείο του για να δει πως μπορεί να τον συνδράμει; Kαι αν ναί, πήγε;

8. Αρνήθηκε χρηματική βοήθεια που του προσφέρθηκε από την Πρόνοια του Δήμου από κονδύλι που υπάρχει για τέτοιες έκτακτες περιπτώσεις;

9. Πήγε ο αντιδήμαρχος κος Μιχαλάκης εκεί στην πλατεία και του πρότεινε να τον προσλάβει για 2μηνη εργασία; Tην αρνήθηκε;

10. O αντιδήμαρχος εκπροσωπεί τον Δήμο ή όχι; Γιατί λέγεται ότι ο Δήμος δεν πήγε καν να δει τι συμβαίνει;

11. Τι ακριβώς καλείται να κάνει η Πρόνοια στην προκειμένη περίπτωση; Τι να παράσχει που είναι στις δυνατότητες και στις υποχρεώσεις της; Γιατί εγκαλείται;

12. Ο Ερυθρός Σταυρός και οι “Γιατροί χωρίς σύνορα” πήγαν να βοηθήσουν; Kαι αν όχι, γιατί; Είναι και αυτοί ξαφνικά αδιάφοροι και ανάλγητοι ή κάτι άλλο συμβαίνει;

13. Είναι αλήθεια ότι αυτό που απαιτεί ο άνθρωπος αυτός, το μόνο που δέχεται, είναι δουλειά στον Δήμο για 5 χρόνια; Πόσο ρεαλιστικό είναι σήμερα κάτι τέτοιο; Και πόσο δίκαιο για τους υπόλοιπους (εκτός από παράνομο) ;

14. Λέει ότι θέλει να συγκεντρώσει τα ένσημα για την σύνταξη. Αρα χρειάζεται τουλάχιστον 3.500 ημερομίσθια με τον νέο νόμο. Ακόμη και αν έβρισκε δουλειά για 5 χρόνια, έχει τα υπόλοιπα ένσημα για κάτι τέτοιο;

15. Κάνοντας την αριθμητική (5χρόνια x 12 μήνες x 25 μεροκάματα το μήνα = 1.500 μεροκάματα), χρειάζεται ακόμη 2.000. Έχει τόσα;

16. Kαι αν πράγματι τόσα έχει και οι υπολογισμοί μου είναι σωστοί, τελικά μόνο 7 χρόνια δούλεψε μέχρι τα 57 του (2.000 μεροκάματα / 300 μεροκάματα το χρόνο = 7 χρόνια περίπου); Αν και είχε τρία παιδιά; Και όπως όλοι θυμόμαστε δεν ήταν πάντα δύσκολο να βρείς μεροκάματο στην πόλη μας.

Θεωρώ αναγκαίο να δηλώσω οτι με τους ανθρώπους αυτούς δεν έχω πρόβλημα, ούτε αμφισβητώ την ανάγκη τους. Και κάθε άλλο παρά προσπαθώ να υποβαθμίσω το αδιέξοδο κάθε πολίτη, ακόμη και αν από λάθος επιλογές του κατέλειξε εκεί.

Έτσι συνειδητά δεν αναρωτιέμαι αν πράγματι πηγαίνουν εναλλάξ σπίτι τους, αν πράγματι κάνουν απεργία ή όχι, αν η κυρία στην εκπομπή του Κομνηνού έλεγε αλήθεια ή όχι, που φορτίζουν το κινητό με το οποίο είναι κάθε πρωϊ στα ραδιόφωνα κλπ.

Αναρωτιέμαι όμως για το πραγματικό μέγεθος του προβλήματός τους, το δίκαιο του αιτήματος τους σε σχέση με άλλους που έχουν επίσης ανάγκη στην πόλη μας, τον τρόπο που διεκδικούν όσα οι ίδιοι θεωρούν ότι τους ανήκουν κλπ.

Και σαφώς αναρωτιέμαι για τα ελατήρια όλων αυτών που τόσο μαχητικά τρέχουν να πάρουν το μέρος τους, διαγκωνίζονται για το ποιός βοήθησε και πόσο, για το τίνος πρωτοβουλία είναι η στήριξη των δύο αυτών ανθρώπων κλπ.

Γιατί μου φαίνεται ότι κάποιοι που έχουν αναλάβει σχεδόν εργολαβικά την “βοήθεια και την συνδρομή” παντός θέματος, παίζουν παιχνίδια επικοινωνίας για άλλη μια φορά, όπως και στην περίπτωση του Κολυμβητηρίου και του ΔΗΠΕΘΕ. Μόνο που αυτή την φορά το κάνουν στις πλάτες δύο ανθρώπων.

Και αυτό είναι πολύ ταπεινό και πρόστυχο, αν συμβαίνει.

Νόμος είναι το δίκιο το δικό σου;

Πρώτη προς καθολικώς διαμαρτυρόμενους επιστολή

(αλλά και προς αυτόκλειτους εισαγγελείς, παντογνώστες και όψιμους ενεργούς πολίτες)

Αφιερωμένο σε όσους δεν κουράστηκαν να έχουν δίκιο!

Η όλη λογική του παραλόγου που ζούμε όλοι εδώ και κάμποσους μήνες καταλήγει σε μια απλουστευμένη λογική. Και εξίσου απλουστευμένες και τελικά επικίνδυνες αρχές:

“ Αιρετός = λαμόγιο”.

“ Ακόμη και όσοι δεν τα παίρνουν, είναι άχρηστοι, άσχετοι, τεμπέληδες, βολεμένοι, ανίκανοι. Όλοι”

“ Απαιτώ ότι μούρθει, εδώ και τώρα. Και να κόψουν το λαιμό τους να μου το κάνουν”.

“Μόνο εγώ ξέρω τι πρέπει να γίνει, ποιό είναι το σωστό, πότε πρέπει να γίνει. Και απαιτώ να γίνει το δικό μου. Τώρα!”

“ Να φύγουν όλοι, να τους δείρουμε, να τους βάλουμε φυλακή”.

“ Όποιος δεν συμφωνεί μαζί μου, είναι για φτύσιμο, φερέφωνο, γλύφτης”.

“ Όλοι είναι ύποπτοι, εγκάθετοι, παρτάκηδες, προδότες μέχρι να αποδειχθεί ότι δεν είναι. Ή μέχρι να συμφωνήσουν με μένα. Καθώς εγώ έχω δίκιο.”

“ Δεν έχω καμμία υποχρέωση να τεκμηριώνω τις κατηγορίες μου, αυτοί πρέπει να αποδείξουν ότι δεν είναι ελέφαντες”.

“ Η αγένεια, η προσβολή, η βρισιά είναι ΟΚ γιατί πρώτον έχω δίκιο και δεύτερον δεν κολλάω σε τυπικούρες”.

“ Και αν τελικά δεν είχα δίκιο και τι έγινε; Σιγά μη ζητήσω και συγγνώμη”.

“ Άλλωστε άμεσα θα βρω το επόμενο “φλέγον” πρόβημα όπου και πάλι μονο εγώ ξέρω την λύση και όπου θα έχω δίκιο.”

Και φτού και από την αρχή!

Μετράω ήδη κάμποσα τέτοια θέματα: Κολυμβητήριο, ΔΗΠΕΘΕ, απεργοί πείνας . Διαφορετικά, αλλά και τόσο ίδια.

Ίδια μεθοδολογία, ίδια επιχειρήματα, ίδια συζήτηση “μια στο καρφί και μια στο πέταλο”. Και τελικά, οι ίδιοι άνθρωποι λίγο-πολύ.

Το ίδιο κούνημα δάκτυλου, οι ίδιες βρισιές, η ίδια επιθετικότητα, η ίδια έλλειψη πραγματικών επιχειρημάτων. Άλλωστε δεν τα χρειάζονται, έχουν δίκιο, μην τα ξαναλέμε.

Κατηγορούν γιατί έτσι είναι της μόδας, γιατί έτσι δείχνουν μέσα στο θέμα, μέσα στην τάση. Απλά, κατηγορούν. Χωρίς πρόταση. Με μισόλογα, με υπαινιγμούς, με κουτσομπολιά. Με …ατράνταχτους ισχυρισμούς:

“Έλα μωρέ, τα ξέρουμε τώρα”

“ Όλοι το λένε, έτσι είναι”

“Σιγά μη δεν είναι έτσι”.

Όταν (σπανίως) θεωρήσουν ότι έγινε και κάτι σωστό, τότε αυτό είναι αυτονόητο και δεν αξίζει ούτε αναφορά. Άλλωστε, εκείνοι ξέρουν άλλα 1.500 θέματα όπου όλα έγιναν στραβά, κάτω από το τραπέζι, πίσω από κλειστές πόρτες, για τους υμετέρους, με αυταρχισμό, με υπεροψία. Και αυτά είναι πιο σημαντικά από τα λίγα σωστά. Και σε κάθε περίπτωση, αυτοί έχουν δίκιο, μην ξεχνιόμαστε.

Ίσως οι χειρότεροι είναι όσοι βλέπουν σε όλα αυτά, μια ευκαιρία να κάνουν μικροπολιτική, να προβληθούν, να χτίσουν εικόνα, να φανούν. Όσοι κάνουν φτηνιάρικη, ανέξοδη αντιπολίτευση με τον χειρότερο λαϊκισμό. Μονοπολώντας την ευαισθησία, τον ανθρωπισμό, τις καλές προθέσεις. Εκμεταλευόμενοι τα προβλήματα των άλλων, τα κοινωνικά προβλήματα, τα προβλήματα της πόλης. Ειλικρινά δεν μπορώ να σκεφτώ πιο βρώμικη πολιτική.

Όλη αυτή η κατάσταση, με ενοχλεί σαν άνθρωπο, σαν πατέρα και σαν πολίτη. Με δηλητηριάζει. Αντιβαίνει στις βασικές μου αρχές. Πάει κόντρα στην άποψη μου για την ζωή, για την πρόοδο όλων, για το κοινό καλό. Για την πόλη και την χώρα μου.

Πιστεύω βαθειά ότι μόνο όλοι μαζί προχωράμε. Ότι όλοι έχουν το δικαίωμα σε ένα καλύτερο αύριο που θά’ρθει αν συνεργαστούμε και όχι τραβώντας ο ένας το άλλον πίσω.

Πιστεύω ότι όλοι έχουν δικαίωμα γνώμης, έκφρασης, και δικαίωμα να κάνουν λάθος. Όλοι δικαιούνται να θεωρούνται καταρχήν καλοπροαίρετοι, αθώοι και ειλικρινείς. Όχι καταρχήν κλέφτες, ρουφιάνοι, και αρπαχτικά.

Πιστεύω στους ανθρώπους, στον γειτονά μου, στον συνάδελφο. Στους άλλους. Τόχω ανάγκη για να προχωρήσω σαν άνθρωπος. Για να σταθώ όρθιος μέσα στο χαμό που μας δέρνει όλους. Και να βοηθήσω όσο μπορώ και όποιον μπορώ.

Πιστεύω στον διάλογο, στην δημοκρατία, στις ίσες ευκαιρίες. Στην θετική σκέψη. Στην καλή ιδέα που τις περισσότερες φορές δεν είναι καν δική μου.

Βέβαια, αυτός είμαι εγώ και τις δικές μου σκέψεις λέω. Δεν έχω άλλη δύναμη, μόνο αυτή. Την δύναμη του μυαλού μου, της στάσης ζωής μου και των 2 χεριών μου. Διεκδικώ το δικαίωμα να σκέφτομαι, να κρίνω, να έχω γνώμη. Το δικαίωμα να ακούω τις γνώμες των άλλων και το δικαίωμα να αλλάζω την δική μου γνώμη, όταν δεν είναι τελικά σωστή.

Αλλά αυτός είμαι εγώ και δεν έχω απαίτηση να εκφράσω κάποιον άλλο. Ούτε καν την φιλοδοξία. Όμως δεν ανέχομαι και όλη αυτή την συμπεριφορά που επηρεάζει εμένα, τον τόπο μου, όλους μας. Αξίζω, αξίζουμε κάτι καλύτερο από την διαρκή γκρίνια, την μιζέρια, τον καυγά, την αγένεια, την επιθετικότητα. Φτάνει!

Αλλά είμαι μόνο εγώ και δεν έχω τρόπο να το επιβάλω αυτό το “Φτάνει!”. Και να είχα δεν θα τόθελα. Μπορώ όμως να το πω. Να το γράψω. Να το φωνάξω. Ελπίζοντας να ακουστώ.

Θα χάσουμε αν δεν δούμε αυτά που μας ενώνουν. Αν επιμείνουμε να πετάμε πέτρες και να απαξιώνουμε τα πάντα, τους πάντες, την ζωή μας την ίδια. Θα χάσουμε, και εγώ αρνούμαι να χάνω όταν μπορώ να κερδίζω.

Το λιγότερο που οφείλω είναι να προσπαθήσω. Το χρωστάω σε μένα, στα παιδιά μου, στην πόλη μου, στην πατρίδα μου. Και ας μην τα καταφέρω όλα. Και ας κάνω λάθη.

Και ας μην έχω πάντα εγώ δίκιο. Ας το έχουν οι άλλοι!

Συνέντευξη στο γερμανικό περιοδικό W&V

Q 1. Do you at present see a significant impact of this crisis on the communications and advertising business in Greece - e.g.:

Q1a) Do clients reduce or cancel budgets and projects?

A.: Yes, especially in the ATL sector. I believe that above all, even more important than crisis itself, is the market psychology, and this “sector” is badly hurt. People are realizing that they will suffer significant losses of their income and that they must adjust to a new environment, even by decreasing their lifestyle standards. Even make cutbacks on necessities. The companies on the other hand, see their sales go down 30% or more in the last three months and foresee that this situation will definitely get worse before it starts to get better again. And under these conditions, advertising and communication budgets are very high on the cost reduction list.

Q1b) Are people in agencies and consultancies laid off?

A.: Unfortunately yes, for quite some time now. The communications industry is still labor intensive and when agencies see their turnover to take a down turn, salaries and jobs are in danger. I strongly believe that it will also get worse.

Q1c) What about protests against the austerity measures of the government and strikes? Do people in the ad industry take part in this?

A.: Our offices are in the very centre of Athens, and I can assure you that the tens of thousands of people on the streets, are just that: people. They are not liberals or socialists or communists or white collars or whatever. They are people watching their personal or family budget reduced even bellow poverty limits. And yes, they are protesting, it’s one of the very few ways people have in democracies to say what they feel. So, in this context, I suppose that some of them are people in the ad industry. But, keep in mind that there is no organized union for these people, they are working in the private sector and frankly, I never heard of such a thing as a ad industry strike in the last 40 years.

Q2. Are there any campaigns running now that refer to the crisis? If so, could you mention an example?

A.: Yes, there are quite a few companies (banks, car dealers, electric appliances, on line betting etc, just to mention a few), who try to project the crisis as an opportunity to buy something cheaper or on better terms. They must try to stop their sales from going down even more. There is a question though, if they succeed.

Like I said, the psychology on the streets is bad – I believe that no one wants to buy anything right now, except it is absolutely necessary (e.g. Super markets lost more than 30% of their turnover in the last 6 months). People turn to unbranded products, private labels, and what ever is or seems to be cheaper.

Q3. How does the current situation affect your company?

A.: We as a company haven’t suffer much yet, mostly because we are one of the leading Greek branding consultancies, the market knows and appreciates who we are and we have been around since 1983. But the pressure to lower our fees increased along with the design and branding specs. The environment worsens by the day. We are reacting in the only way we know: with patience, by staying calm, and above all by doing our job the best way we can. I must admit that I am optimistic for the foreseeable future, say till the end of 2011.

Q4. How do you and others in the Greek Graphic Designers' Association react now and plan for the next few years in terms of business stategy?

A.: (I am a former president of GGDA, twice re-elected, but still an active member). GGDA tries to stay as close as possible to its members, consult them on business practices, and help them in any way to get out of this nasty situation. Seminars, round tables, events and promotions are some of the means towards professional surviving, especially for the Associations younger members.

Q5. What do you think of the way Germany reacted to the financial crisis

in Greece on the political level (quite hesitant to act at the beginning)?

A.: I believe that Counselor Merkel’s main focus were in the elections in North Rhine-Westfalia, rather than in how the markets reacted in Greece’s problem or the consequences of this situation to our common currency. This gave room for rumors against Greece and the EU, for speculators to act freely against the Greek economy and euro, and for valuable time to be lost for everyone – including Germany. This is the main idea behind a really common market: help each other in troubled times. But I think that the political cost prevailed as it happens in many occasions in politics, and when this is the case, the result is always the same: bad news for the people on the street. And in the end, mrs. Merkel didn’t avoided defeat in the elections.

Q6. How do you feel about what was said in the German media about the

the crisis in Greece, if you observed what was said and written?

A.: I couldn’t have missed it even if I wanted to. I feel that in situations like this, deliberate misinformation in the media and strong reactions are common. Yes, many of the remarks written in Germany’s media were unfortunate and misleading. As if the Greek and the German people were enemies and one was the thief trying to steal the others money. It’s easy to get messages like this to people who themselves also feel the effects of the international crisis in their family budget. Anyway, we need EU’s and Germany’s help and EU and Germany needs a strong Greek economy. So, we either walk together, or no one goes anywhere. In any case, what’s done is done. No hard feelings on our side. The problem is ahead and I don’t thing that turning people against each other is productive.

Q7. How do you personally experience this crisis? What effects, if any, does it have on your daily life and your working day, and maybe on the people around you?

A.: I am no exception. Like everybody else, I buy less, I think twice before spending a euro, look for better prices. I think that we must get used to the idea that for the next 4-5 years at least, we must learn to live with less and work more. I try not to loose my smile and my sense of humor. And, business wise, we upgrade the service to our clients, keep our prices as low as we can and develop new services. For instance, we are investing a lot of time and effort assisting Greek companies to rebrand their products for international markets as this appears to represent the best potential for their survival and growth in the next 5 years. Some of this effort is pro bono. We will be alive and kicking in the end of this crisis, even stronger than before, that’s the plan.

Q8. When and how, do you think, things will get better?

A.: I believe that it will take us 3-4 very long and very harsh years before our economy gets back to normal again. In the main time, people will loose their jobs, their cars, even maybe their homes. But we will bit this monster, as we Greeks have proved again and again in our history. As long as we stay focused and united. And I feel that we are. A little help from our European friends wouldn’t hurt though! We, all Europeans, are together in this and our enemies are common: poverty, unemployment, recession. As always, “together we stand, divided we fall”.

(Το περιοδικό W&V (www.wuv.de) θεωρείται ένα από τα εγκυρότερα γερμανικά περιοδικά του ειδικού τύπου της επικοινωνίας. Στο τεύχος της 20ης Μαϊου 2010 φιλοξένησε συνέντευξή μου με θέμα "Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα και ο κλάδος της επικοινωνίας .)

Λόγος Ξ. Ζολώτα στα αγγλικά, μιλώντας ελληνικά!

Κyrie
"I eulogise the archons of the Panethnic Thesaurus and the Ecumenical Trapeza for the orthodoxy of their axioms, methods and policies, although there is an episode of cacophony of the Trapeza with Hellas.

With enthusiasm we dialogue and synagonize at the synods of our didymous organizations in which polymorphous economic ideas and dogmas are analyzed and synthesized. Our critical problems such as the nÔmismatic plethora generate some agony and melancholy.

This phenomenon is characteristic of our epoch. But, to my thesis, we have the dynamism to program therapeutic practises as a prophylaxis from chaos and catastrophe. In parallel, a panethnic unhypocritical economic ethnergy and charmonization in a democratic climate is basic. I apologize for my ecentric monologue.

I emphasize my eucharisties to you, Kyrie, to the eugenic and generous American ethnos and to the organizers and the protagonists of this amphictiony and the gastronomic symposia."


(και η ελληνική απόδοση του λόγου, αν και δεν είναι καθόλου απαραίτητη)

Κύριοι,
Ευλογώ τους άρχοντες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και την Οικουμενική Τράπεζα για την ορθοδοξία των αξιωμάτων, μεθόδων και πολιτικών, παρά το γεγονός ότι υπάρχει ένα επεισόδιο κακοφωνίας της Τράπεζας με την Ελλάδα.

Με ενθουσιασμό διαλεγόμαστε και συναγωνιζόμαστε στις συνόδους των διδύμων Οργανισμών των οποίων τις πολύμορφες οικονομικές ιδέες και δόγματα αναλύουμε και συνθέτουμε.

Τα κρίσιμα προβλήματά μας όπως η νομισματική πληθώρα παράγουν κάποια αγωνία και μελαγχολία. Αυτό το φαινόμενο είναι χαρακτηριστικό της εποχής μας. Αλλά, η θέση μου είναι ότι έχουμε τον δυναμισμό να προγραμματίσουμε θεραπευτικές πρακτικές σαν μέτρο προφύλαξης από το χάος και την καταστροφή.

Παράλληλα μια παγκόσμια ανυπόκριτως οικονομική συνέργεια και εναρμόνιση σε ένα δημοκρατικό κλίμα είναι βασική. Απολογούμαι για τον εκκεντρικό μου μονόλογο. Εκφράζω με έμφαση την ευχαριστία μου σε εσένα Κύριε, στο ευγενικό και γενναιόδωρο Αμερικανικό Έθνος και στους οργανισμούς και πρωταγωνιστές της Αμφυκτιωνίας και του γαστρονομικού Συμποσίου.

(Σημ.: πρόκειται για τον περίφημο λόγο του Ξενοφώντα Ζολώτα προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, όπου μιλώντας ελληνικά, απευθύνθηκε στα ...αγγλικά στους συνέδρους, δίνοντας μία αδιάψευστη απόδειξη του ότι βάση της σύγχρονης αγγλικής γλώσσας αλλά και άλλων λατινογενών είναι η ελληνική γλώσσα. Αναζητούσα καιρό το θρυλικό αυτό κείμενο, και το μοιράζομαι μαζί σας με περηφάνια)

Επιτέλους... φτωχοί!

Του ΓΙΑΝΝΗ ΞΑΝΘΟΥΛΗ

...Να ξαναγίνουμε φτωχοί. Όπως ήμασταν πάντα. Όπως οι ήρωες των παλιών αναγνωστικών που οι γιαγιάδες έμοιαζαν με γιαγιάδες κι όχι με συνταξιούχες πόρνες. Όπου οι μπαμπάδες επέστρεφαν το μεσημέρι για να καθίσει ΟΛΗ η ελληνική οικογένεια στο τραπέζι και να φάει το σεμνό φαγητό – όσπρια πεντανόστιμα και ζαρζαβατικά με μαύρο ψωμί μοσχοβολιστό - ενώ η γάτα και ο σκύλος περίμεναν στωικά να 'ρθει η σειρά τους...

Να ξαναγίνουμε φτωχοί όπως ήμασταν πριν σαράντα και πενήντα χρόνια. Τότε που ονειρευόμασταν εν μέσω γκρι, μπλε και μπεζ χρωμάτων, τότε που καμιά Ελληνίδα δεν φιλοδοξούσε να γίνει ψευδοξανθιά, τότε που η λάσπη κολλούσε συμπαθητικά στα παπούτσια μας και οι αυθεντικοί ζήτουλες βρίσκονταν έξω απ' τις εκκλησιές περιμένοντας το τέλος της λειτουργίας και του μνημόσυνου.

Να ξαναγίνουμε φτωχοί πλην τίμιοι, χωρίς κινδύνους να ξεστρατίσουν οι αρχιμανδρίτες προς την ψηφιακή
παιδοφιλία. Να βρούμε ξανά τις σωστές μας κλίμακες χωρίς αγωνία παρκαρίσματος και παχυσαρκίας. Να ξαναβρούμε τη γεύση του «μπατιρόσπορου», των ελαχιστοποιημένων αναγκών, να ανακαλύψουμε εκ νέου τον ποδαρόδρομο και το συγκινητικό μοντέλο της «γυναίκας της Πίνδου». Μόνο με τέτοιες ηρωικές διαδρομές ενδεχομένως να ακυρώσουμε το κόμπλεξ μας έναντι του Μπραντ Πιτ και της Ναόμι Κάμπελ.

Να ξαναβρούμε -γιατί όχι- και τους παλιούς καλούς εχθρούς (κυρίως από τα βόρεια) που σήμερα τους έχουμε σκλάβους στα παβιγιόν μας . Να ξετρελαθούμε από την επικοινωνιακή μας υστερία με τα σιχαμένα κινητά τηλέφωνα που κατάργησαν κάθε έννοια ιδιωτικής ζωής. Να σκάψουμε στις αυλές -όσοι έχουν αυλές- και να κάνουμε παραδοσιακούς ασβεστόλακκους για να ασπρίζουμε τα δέντρα έτσι για καλαισθησία και υγεία. Να βρούμε πάλι τη σημασία του χώματος καταργώντας το καυσαέριο του επάρατου τρέχοντος πολιτισμού.

Να εφεύρουμε τις παλιές νοσοκόμες που σέρνονταν από σπίτι σε σπίτι ρίχνοντας ενέσεις πενικιλίνης στα οπίσθια ολόκληρου του Έθνους. Να προσδιορίσουμε ξανά την ντροπή και τον «σεβασμό» προσέχοντας το βλακώδες λεξιλόγιο των τέκνων μας. Επιτέλους, όποιο τέρας βρίζει ή χρησιμοποιεί την πάνδημη και πολυμορφική λέξη «ΜΑΛΑΚΑΣ» πάνω από εκατό φορές την ημέρα να το μπουκώνουμε με «κόκκινο πιπέρι εξόχως καυτερό», όπως τον καιρό της εξαίρετης φτώχειας μας.

Να μάθουμε να χρησιμοποιούμε τα κουλά μας χέρια σε δουλειές που σήμερα δίνουμε του κόσμου τα λεφτά, όπως μεταποίηση ρούχων, αλλαγές γιακάδων στα πουκάμισα, καρικώματα στις κάλτσες, υδραυλικές και σχετικές εργασίες. Να απαγορευτεί διά ροπάλου το γκαζόν που για μας τους πρώην φτωχούς δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Στη θέση του να φυτευτούν λαχανικά ή και οπωροφόρα για να μην καλοσυνηθίζουμε την κάστα των μανάβηδων. Κάποτε ο μαϊντανός, τα κρεμμύδια και τα σκόρδα ήταν τα βασικά καλλωπιστικά των κήπων μας. Να επανακτήσουμε το κύρος μας, χρησιμοποιώντας βέργες κι ό,τι τέλος πάντων απαιτούσε ο βασικός σωφρονιστικός κώδικας τα χρόνια της περήφανης ανέχειας.. Σταματήστε τις ψυχολογίες και τις παραφιλολογίες για τα «τραύματα» των παιδιών.

Μόνο λύσεις γήινες και πρακτικές -χωρίς ενστάσεις από τον Ρομπέν της ευαισθησίας, τον ΣΥΡΙΖΑ- θα αποκαταστήσουν την τρέλα και το χάος που υπαινίσσονται οι στατιστικές.

Να θυμηθούν οι Νεοέλληνες πως προέρχονται απ' τον Μεγαλέξανδρο, από τον Μιλτιάδη, τον Αριστείδη και προφανώς απ' τον... Αλκιβιάδη, πράγμα που σημαίνει ότι μπορούν να βάλουν σε ενέργεια τον «δίκαιο θυμό» αν συμπέσουν με ληστές τραπεζών, περιπτέρων, σούπερ μάρκετ και κοσμηματοπωλείων. Κανένας
δισταγμός. Τα παλιά χρόνια για ψύλλου πήδημα σε μπαγλάρωναν. Θυμήσου και κόψ' τους τα χέρια ή και τα αχαμνά.

Επιτέλους ας σταματήσουμε την ευρωπαϊκή μας ψυχοπάθεια. ΠΟΤΕ κανένας Έλληνας δεν έγινε σωστός Ευρωπαίος. Ούτε καν ο Αβραμόπουλος ούτε καν ο Σημίτης και άλλοι τέτοιοι που μου διαφεύγουν. Απ' τον καιρό που σταματήσαμε να θυμώνουμε σωστά, την πατήσαμε.

Σταματήστε το «ντόπινγκ» με το τσουλαριό των λαϊκών ασματομουλάρων. ΠΟΣΟΥΣ ΠΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΕΣ ΧΩΡΑ Η ΕΛΛΑΣ, κύριοι καναλάρχες της πλάκας; Δεν είναι καιρός να ξεβρωμίσει ο τόπος απ' τους εκφραστές του τραγουδιστικού Κάμα Σούτρα; ΠΟΙΟΣ θα μαζέψει τις ελιές στα περιβόλια όταν ο κάθε πικραμένος ονειρεύεται να γίνει αφίσα στη Συγγρού; Ποιός θα καθαρίσει τη Συγγρού απ' το αίσχος της καψουρικής ταπετσαρίας, κύριοι δήμαρχοι; Οι τραβεστί; Οι καημένες οι τραβεστί έχουν άλλες υποχρεώσεις...

Μη φοβάστε τη φτώχεια. Η πατρίδα μας είναι ευλογημένη έστω κι αν δεν παράγει λαμαρίνες αυτοκινήτων ή καλής ποιότητας νάρκες και όπλα για τους τριτοκοσμικούς..

Θυμηθείτε την ευλογία του ελαιόλαδου, της κορινθιακής σταφίδας, του χαλβά Φαρσάλων, των εσπεριδοειδών, της σαρδέλας και των λατρεμένων ραδικιών. Λάδι, χόρτα, ελίτσες, λίγο τυρί και ψωμί ζεστό, να φρεσκάρουμε στο μνημονικό μας το παλιό αναγνωστικό του Δημοτικού. Το ξέρω πως είναι ζόρι να κόψουμε το σούσι απότομα, όμως ήρθε ο καιρός να αναβιώσουμε την όπερα της
πεντάρας, της δεκάρας και των άλλων χρηστικών μας αξεσουάρ. Μια δοκιμή νομίζω πως θα μας πείσει...


ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ και ο θεός των μικρών πραγμάτων μαζί μας.

(με μεγάλη χαρά "αντιγράφω" και προσυπογράφω με τα δυο χέρια τα τόσο εύστοχα λόγια του προσφιλούς κ. Γ. Ξανθούλη, ο λόγος του οποίου ακούγεται στα αυτιά μου σαν κελαΪδισμα εν μέσω μίρλας, μιζέριας και εθνικής παράκρουσης. Για την ταπεινή φιλοξενία, Δ.Μ.)

Η αβοήθητη μοναξιά του άντρα.

του Γιώργου Χειμωνά

"Ποτέ γυναίκα δεν κατάλαβε έναν άντρα"

ΑΜΛΕΤ

Η φίλη μου Ρ. έκλεισε τη συζήτηση για έναν κοινό μας φίλο ομοφυλόφιλο και τα αδιέξοδά του, με το γνωστό οξύ και θρασύ της χιούμορ: «Ευτυχώς που υπάρχουν και οι ομοφυλόφιλοι. Αν δεν υπήρχαν, εσείς οι άντρες θα περνούσατε έτσι από τη ζωή, χωρίς να σας έχει αγαπήσει κανένας».

Έφερα στον νου μου πάμπολλες λατρευτικά αφοσιωμένες αγάπες γυναικών προς άντρες που θα διέψευδαν αμέσως τον, εξεζητημένο άλλωστε, ισχυρισμό της Ρ. και ταυτόχρονα, ωστόσο, σκέφθηκα τη διαφορετικότητα των γυναικείων και ανδρικών συναισθημάτων, ιδίως των ερωτικών. Στην ιδανική ερωτική σχέση της η γυναίκα εξαντλεί όλα τα αιτήματα της δικαίωσής της, ως προσώπου προπαντός, αλλά και ως ύπαρξης ή, έστω, εξασφαλίζει τον ουσιωδέστερο όρο για να προχωρήσει απερίσπαστη προς ό,τι θεωρεί επιτυχία για τον δημιουργικό εαυτό της. Ενώ για τον άντρα, στην αντίστοιχη περίπτωση, περισσεύουν πολλά (και μάλλον τα σημαντικότερα γι' αυτόν) τέτοια αιτήματα ­ που, θά 'λεγε κανείς, η ερωτική δικαίωση μοιάζει να τα κάνει ακόμη πιο επιτακτικά. Αυτό σημαίνει ότι η γυναίκα είναι ικανή, και ώριμη, για την ιδανικότητα της ερωτικής σχέσης, τοποθετώντας εκεί, με πολλή υγεία κι ακόμα περισσότερη υγιεινή, ολόκληρη τη φυσιολογία της ανθρώπινης κατάστασης ­ ο άντρας όμως όχι.

Σημαίνει ακόμα, πέρα από την ολιγάρκεια της πρώτης και την απληστία του δευτέρου, ότι ο άντρας πάσχει από μια χρόνια, ανεκπλήρωτη φιλοδοξία ανόρθωσης, που ξεπερνάει κατά πολύ το σπουδαίο γεγονός της ανόρθωσης του ανθρωπίνου όντος στα δύο του κάτω άκρα, όπου η γυναίκα πιστεύει, και πολύ σωστά, ότι μ' αυτό τέλειωσε οριστικά κάθε ιστορία περαιτέρω ανόρθωσης. Και προφανώς αυτή η φιλοδοξία πρέπει να υπαγορεύεται από μια λειτουργία, αμιγώς αρσενική, επικράτησης και θριάμβου, η οποία, τουλάχιστον στο επίπεδο των φυσικών προδιαγραφών του φύλου, λείπει από τη γυναίκα σαν περιττή. Ο θρίαμβός της εξάλλου στη σχέση της είναι με το παραπάνω αρκετός, μια και η γυναίκα πάντα θριαμβεύει στη σχέση της με τον άντρα· ο μόνος τρόπος να θριαμβεύσει ο άντρας είναι να αρνηθεί να μπει σ' αυτήν.

Το γεγονός είναι ότι η γυναίκα είναι σκανδαλωδώς ευνοημένη από τη φύση. Βρίσκεται πιο κοντά της, την έχει πάντα με το μέρος της ­ η φύση συνεχίζεται μέσα της, χρησιμοποιεί το σώμα της για ν' αναπαραχθεί. Ας μην το ξεχνάμε: η γυναίκα έχει συγγένεια με το φως του φεγγαριού (που στον άντρα προκαλεί την επιληψία), με τις παλίρροιες των ωκεανών. Ο άντρας είναι αφύσικος, τεχνητός. Κατασκευασμένος μέσα σ' ένα ανοίκειο γυναικείο ικρίωμα, το σώμα της μητέρας του, κατασκευασμένος ακόμα από εντολές κύρους και εξουσίας, «ανδρισμού» και αντοχής, τις οποίες, στη διάρκεια της σύντομης ζωής του, είναι καταναγκασμένος πειθήνια και καθημερινά να εκτελεί. Κι ας μην επικαλεστεί κανείς τις κοινότοπες ιστορικοκοινωνικές αιτιότητες ­ ασφαλώς ισχύουν, αλλά βασίζονται στους δεδομένους, βιολογικούς χαρακτήρες του φύλου του.

Αποκλεισμένος από το άλλο ανθρώπινο σώμα, μη έχοντας ποτέ καμιά ενσυνείδητη συγκοινωνία αίματος με το άλλο σώμα, όπως έχει η γυναίκα με το κύημά της ­ ούτε καν έξοδο αίματος, όπως εκείνη, παρά μονάχα όταν το σώμα του εκτεθεί στη βία, έχει ένα σώμα μοναχικό κι αδιαπέραστο· κλειστό, δηλαδή απειλημένο. Που δεν ανοίγει ποτέ, ούτε κατά την ερωτική του δράση, οπότε κλείνει ακόμη περισσότερο και το κάθε σώμα αποχωρεί, αποσύρεται στην πιο απόλυτη δική του σιωπή, που είναι η ηδονή. Αντίθετα, το σώμα της γυναίκας, προτού κι αυτό απουσιάσει από την ερωτική ένωση, είναι ένα σώμα πάντα ανοιχτό ­ ο υπέροχος αυτός κάλυκας που είναι φτιαγμένος για να υποδέχεται και για να περιβάλλει.

Κι αφού η γυναίκα τον άντρα μονάχα να τον αγαπάει μπορεί και τίποτε άλλο, θα κάνω εγώ, ένας άντρας, το εγκώμιο γι' αυτό το αυτοδημιούργητο θαύμα που είναι ο άντρας. Χαριστικά θα βάλω πρώτη στη σειρά τη συμβολή της γυναίκας, που σίγουρα βοηθάει να συντελεσθεί, κυρίως με το ανεκτίμητο (και κατ' εξοχήν γυναικείο) χάρισμά της, που είναι ο αλάθητος ρεαλισμός της. Χωρίς αυτόν ο άντρας θα παράπαιε, ακόμα θα περιπλανιόταν, θα είχε χαθεί μέσα στις ομίχλες των επικών του φαντασιώσεων ­ ένα χάρισμα που η γυναίκα, αν το θελήσει, μπορεί να το μεταποιήσει σε θανάσιμο ανδροκτόνο εργαλείο ­ αν θελήσει να υπονομεύσει, χρησιμοποιώντας το, όλες τις ευσυγκίνητες μυθολογίες, που χάρη σ' αυτές και αποκλειστικά μ' αυτές ο άντρας επιβιώνει.

Χειρώνακτας του πολιτισμού αλλά και εγκέφαλός του, έκτισε από την αρχή τον κόσμο με μέτρο τον άνθρωπο. Κι αν αυτός ο κόσμος φαίνεται να είναι ανδροπρεπής, εκεί που χρειάζεται γίνεται θηλυκός, πολύ τελειότερα απ' ό,τι θα τον έπλαθε η ίδια η γυναίκα: χάρη στον άντρα η τέχνη κατοικήθηκε από εξαίσιες (αν και ανύπαρκτες) γυναίκες και πήραν γυναικείο όνομα οι πιο αυστηρές εξουσίες της ζωής ­ ενώ κράτησε για τον εαυτό του τον δυστυχισμένο ρόλο του ηττημένου, δηλαδή αυτός επωμίστηκε με αυταπάρνηση τη μεταφυσική μοίρα της ήττας που βαραίνει το ανθρώπινο γένος. Δεν δέχθηκε χαρμόσυνους αγγέλους όπως η Θεοτόκος, δεν έπεσε σε ερωτική έκσταση όπως η Αγία Θηρεσία· ταπεινά κι αγόγγυστα υπηρέτησε τη θητεία του στα τάγματα του Θεού.

Δεν είχε μεγαλομανιακές ακουστικές ψευδαισθήσεις όπως η Ιωάννα της Λορραίνης ­ ανώνυμος αφανίσθηκε σε ατέλειωτους και άδικους πολέμους (και καμιά δεν έχει σημασία ότι ο ίδιος τους ξεκίνησε), εξοντώθηκε σε ισόβιες δουλείες. Ανιδιοτελής, αθώος αλλά ευφυής, εύπιστος με τη θέλησή του ­ εύθραυστος και χωρίς ­ σε αντίθεση με τη γυναίκα ­ να επιζεί του θρυμματισμού του· ασκημένος από ένστικτο να επινοεί τεχνάσματα του κυνηγιού για την τροφή της ομάδας, να αγρυπνάει για τους κινδύνους· από γεννήσεως ανυπεράσπιστος, γιατί η φύση τού πήρε πίσω όλα τα όπλα του, έμεινε πάντα πολεμιστής, άοπλος και με χίλιους τρόμους γενναίος. Εκπνευμάτωσε τη φυσική του ρώμη και την έκανε δύναμη, κυρίως τόλμη, μυαλού και κραδασμό ιδεών. Αυτός είδε τα όνειρα όταν ήρθαν οι μεγάλες νύχτες ­ κι όλα αυτά από το τίποτα, χωρίς ουσιαστική βοήθεια από κανέναν. Έχοντάς τα όλα αντίξοα, και πιο πολύ αντίξοη τη γυναίκα που τον αγάπησε.

Και λυπηθείτε τον, με την πιο ευγενικιά, την πιο τρυφερή λύπη, γι' αυτή την απέραντη, την ως το τέλος αβοήθητη μοναξιά του. Δείτε τον, παραμερίζοντας τις αγορίστικες κομπορρημοσύνες του, τα απελπισμένα χάδια της μάνας του ­ παραμερίστε τα όλα: τα αφηρημένα αγγίγματα της γυναίκας του, τα αρπαχτικά και φιλημένα χεράκια των παιδιών του και δείτε τον σε όλη του την ανέχεια. Και μη του μιλάτε, αφήστε τον να σωπαίνει όταν σωπαίνει. Και αν αρχίσει να κλαίει ξαφνικά, ποτέ μην τον ρωτήσετε γιατί.

Γιώργος Χειμωνάς

(ταπεινά για την αντιγραφή, ο προσυπογράφων ανεπιφύλακτα, με άλλοθι την ημέρα της γυναίκας,

Δ. Μπρούσαλης)

"Branding Παραδοσιακό", ένα αφιέρωμα του περιοδικού Marketing Week

Ερωτήσεις της δημοσιογράφου Κ. Πολυμερίδου προς τον Γεν. Διευθυντή DASC Branding Δ. Μπρούσαλη

Εισαγωγικό σημείωμα του περιοδικού

Η τελευταία ανερχόμενη τάση στο χώρο κυρίως των τροφίμων αλλά και των ποτών, είναι η επιστροφή σε παραδοσιακά, αγνά προϊόντα και γεύσεις. Οι εταιρείες επενδύουν σημαντικά πλέον στην ελληνική προέλευση και στις προστατευόμενες ονομασίες μιας μεγάλης γκάμας προϊόντων, θέλοντας έτσι να απαντήσουν στην ανάγκη των καταναλωτών για γεύση, ποιότητα και ασφάλεια.Πολύτιμος σύμμαχος στην προσπάθεια αυτή, είναι οι λειτουργίες του branding και του design, που καλούνται να «ντύσουν» εικαστικά τα προϊόντα και να δημιουργήσουν το πρώτο σημείο επαφής και επικοινωνίας τους με τον καταναλωτή. Το αφιέρωμα του Marketing Week εστιάζει στον τρόπο ακριβώς με τον οποίο οι εταιρείες branding και design αντιμετωπίζουν αυτή την πρόκληση.

Eρ.: Ποιές είναι οι τάσεις που κυριαρχούν σήμερα ως προς το σχεδιασμό ανάλογων προϊόντων;

Απ.: Oι τάσεις δεν αλλάζουν λόγω του παραδοσιακού χαρακτήρα των προϊόντων. Η πρόταση branding πρέπει να είναι αληθινή, σαφής, και σωστά στοχευμένη. Αυτά ισχύουν ιδιαίτερα για το ελληνικό κοινό, που γνωρίζει τι βλέπει και τι αξίες φέρει ένα προϊόν της κατηγορίας αυτής. Ο μελετητής καταγράφει την γλώσσα της οικογένειας στην οποία ανήκει το προϊόν και συνεκτιμά αν και σε ποιον βαθμό θα την ακολουθήσει ή πόσο θα διαφοροποιηθεί.

Σημαντικός παράγων είναι και η ανάγκη γνωριμίας με νέους ηλικιακά καταναλωτές, που είναι ζωτικής σημασίας για κάθε προϊόν που θέλει να κάνει καριέρα. Κάθε ομάδα έχει την δική της σημειολογία και αισθητική στις εικόνες, στην τυπογραφία, ακόμη και στους περιέκτες. Πολλές φορές, η μελέτη branding προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε “παραδοσιακά” σύμβολα και σε σύγχρονες εκφράσεις σχεδιασμού ώστε το προϊόν να μην χάσει τον χαρακτήρα “παραδοσιακό”, αλλά να διαφοροποιηθεί από όλα τα υπάρχοντα από τα οποία έρχεται να διεκδικίσει θέσεις, πωλήσεις και μερίδιο.

Όταν το προϊόν έχει εξαγωγικές φιλοδοξίες, προκύπτουν και άλλες ανάγκες που πρέπει να καλυφτούν όπως η εκπαίδευση ενός κοινού που δεν γνωρίζει το θέμα, η αλλαγή διαμορφωμένων αρνητικών αντιλήψεων για το προϊόν ή την προέλευσή του, διεύρηνση των αντίστοιχων ανταγωνιστικών παραδοσιακών προϊόντων από άλλες χώρες κλπ.

Ερ.: Πώς μπορεί η ταυτότητα ενός τέτοιου προϊόντος να συνδυάσει στοιχεία όπως παράδοση, ασφάλεια, σύγχρονη τεχνολογία, γεύση κλπ;

Απ.: Πατώντας σε γερά θεμέλια που δεν είναι άλλα από την στρατηγική branding, τον σαφή και πιστευτό “μύθο” του που περικλείει όλες τις αξίες που κάνουν το προϊόν μοναδικό, και την προσεκτική τοποθέτησή του (brand positioning) ώς προς τον ανταγωνισμό και το κοινό – στόχος. Tα εργαλεία που θα επιμερίσουν και θα οπτικοποιήσουν όλα τα παραπάνω, κτίζοντας ένα στιβαρό και δυναμικό brand είναι πολλά: η πληροφορία που δίνεται και η ιεράρχισή της, τα υλικά και τα σχήματα του περιέκτη, η επιλογή των γραμμάτων και ο σχεδιασμός του λογοτύπου, η ονοματολογία και όλα όσα αναλαμβάνουν να διηγηθούν την ξεχωριστή ιστορία του προϊόντος στον καταναλωτή.

Σε κάθε περίπτωση όμως, το θέμα δεν είναι ποτέ σχεδιαστικό, είναι πάντα στρατηγικό και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται. Αλλοιώς το αποτέλεσμα κρίνεται με υποκειμενικά κριτήρια προσωπικής αισθητικής, γεγονός που εμπεριέχει μεγάλο βαθμό κινδύνου. Μάλλον “θα τύχει, παρά θα πετύχει”!

Ερ.: Τα προϊόντα σε αυτό το χώρο έχουν αυξηθεί σημαντικά. Πώς μπορεί να γίνει η διαφοροποίηση;

Απ.: Η αύξηση των προϊόντων της κατηγορίας αυτής, όχι απλώς δεν πρέπει να μας προβληματίζει, αντίθετα πιστεύω ότι αποτελεί μία από τις τελευταίες ευκαιρίες της Ελλάδας να αποκτήσει ένα ανταγωνιστικό portfolio που θα ξεπερνάει τα σύνορά μας με αξιώσεις και αυτοπεποίθηση.

Η χώρα μας είναι γεμάτη από καταπληκτικά προϊόντα που συνδιάζουν ποιότητα, γεύση και διατροφικές αξίες αποτελώντας μοναδικές προτάσεις προς τον έλληνα αλλά και τον διεθνή καταναλωτή. “Κατά παράδοση” όμως, πολύ σπάνια διαθέτουν την κατάλληλη εικόνα που θα λειτουργήσει σαν δίαυλος επικοινωνίας προϊόντος – πελάτη εξασφαλίζοντας την πρώτη δοκιμή.

Επίσης στερούνται τον απαραίτητο “μύθο” που θα δώσει επιχειρήματα επιλογής στον καταναλωτή που τα πρωτογνωρίζει και μπαίνει στο πειρασμό να τα ανακαλύψει.

Αν τα προϊόντα παραμείνουν τίμια και η αναβάθμιση branding μελετηθεί σωστά, η Ελλάδα, η οικονομία μας και οι παραγωγοί μπορούν να ελπίζουν σε κέρδη, αξιοπιστία και καλύτερες μέρες.

(Σημ. Το περιοδικό Marketing Week, θεωρείται ίσως το πιο καταξιωμένο εξειδικευμένο έντυπο στον χώρο του μάρκετινγκ και της επικοινωνίας.)